Bir roman, ALS bakıcısı olarak karşılaştığım ağır soruları işlememe yardımcı oldu

Ann Packer'ın yazdığı "Some Bright Nowhere" romanını bahar tatilinde okumak için Florida'ya götürdüm, ancak pek de hafif bir konu değildi. Kanserden ölmekte olan bir kadını anlatan bir roman.

Köşe yazarı Kristin Neva'nın bahar tatili için okuduğu kitap Ann Packer'ın "Some Bright Nowhere" adlı romanıydı.

Kocam Todd'un ALSALSAmyotrofik Lateral Skleroz, motor nöronların ilerleyici dejenerasyonu ile karakterize nörodejeneratif bir hastalıktır.'siyle neredeyse 16 yıl yaşadıktan sonra, hastalık veya ölümle ilgili herhangi bir şeyden uzaklaşmak isteyeceğimi düşünebilirsiniz. Ancak ölüm ve ölmek her zaman aklımda ve garip bir şekilde, başka birinin ölüm versiyonuna adım atmak, kurgu olsa bile, bana yardımcı oluyor - hatta katartik geliyor.
"Some Bright Nowhere"da Claire, kocası Eliot'tan evden taşınmasını ister, böylece iki eski arkadaşı gelip ona bakabilir, tıpkı kendisi ve diğer kadınların bir zamanlar başka bir arkadaşlarına yaşam sonu bakımı sağladığı gibi. Hikaye Eliot'ın bakış açısıyla anlatılıyor ve onun için acı verici. Claire'in ölmek üzereyken dilediği şeye saygı duyarak, en azından bir süreliğine arkadaşının evlerinden birine taşınarak buna katlanıyor.

Senaryo, ölmekte olan kişinin ne zaman söz sahibi olması gerektiği sorusunu düşündürdü. İlk başta cevap çok açık geliyor. Eğer biri ölüyorsa, onun istekleri en önemli olmalı. Ancak ölümcül hastalık aylara - veya bizim durumumuzda yıllara - uzadığında, bu bir yaşam biçimi haline geliyor. O hayatın etrafındaki insanlar da onun içinde yaşamak zorunda.
Eliot sonunda eve geri dönüyor. Bu bana dürüst geldi. Bir kişinin arzularının veya ihtiyaçlarının, ölümcül hastalık bağlamında bile, bir başkasınınkini tamamen geçersiz kılabileceği bir sınır var.
Claire sonunda, belki de bakımı veren kişi olduğunda hissettiği şeyi yeniden yaratmaya çalıştığını fark ediyor. O deneyimi romantize ediyordu, ancak ölüm genellikle rahatsız edici ve çirkin ve onu bir pijama partisine dönüştürdükten sonra kolaylaşmadı. Claire sonunda isteğinin bir inkar unsuru içerdiğini kabul etti.
Kitabın sonlarına doğru Claire, Eliot'a ilişkilerinin sadece sonla tanıTanıBir hastalığın veya durumun belirlenmesi süreci.mlanmadığını söylüyor. "Sadece son olduğu için, bu onu daha büyük yapmaz." Uzun zamandır zor şeyler yapıyorsanız, sanki tek olan şey buymuş gibi hissetmek kolaydır.
Claire ve Eliot neredeyse kırk yıldır evliydiler ve bu yılların sekizinde kanserdi, bu nedenle hastalıktan önceki birlikte geçirdikleri zaman, hastalıkla geçirdikleri zamandan daha uzundu. Bu bizim için böyle değil. Todd ve ben ALSALSAmyotrofik Lateral Skleroz, motor nöronların ilerleyici dejenerasyonu ile karakterize nörodejeneratif bir hastalıktır.'den önce yedi yıl evliydik ve şimdi onunla neredeyse 16 yılımız oldu. Bir ilişkiyi zamanla ölçüyorsanız, ilişkimizin ALSALSAmyotrofik Lateral Skleroz, motor nöronların ilerleyici dejenerasyonu ile karakterize nörodejeneratif bir hastalıktır. kısmı önemli ölçüde daha büyük. Ama ilişkimizi tanıTanıBir hastalığın veya durumun belirlenmesi süreci.mlayan şey ALSALSAmyotrofik Lateral Skleroz, motor nöronların ilerleyici dejenerasyonu ile karakterize nörodejeneratif bir hastalıktır. mi? Hastalık bu kadar tüketici olsa bile, bizi tanıTanıBir hastalığın veya durumun belirlenmesi süreci.mlayan tek şey bu değil. Sevgimiz, arkadaşlığımız var ve çocuklarımızı büyütmenin sevincini ve sorumluluğunu paylaşıyoruz.
Romanı okumak, etrafımdaki dünya Florida güneşinde parlak ve geçici olarak karmaşık değilken, birlikte yaşadığım ağır soruları düşünmenin bir yoluydu.